Homologacja – technika

Od chwili przystąpienia Polski do Unii Europejskiej kwestie dotyczące homologacji pojazdów, motocykli oraz części są regulowane zgodnie z ustawodawstwem europejskim. Głównym polskim aktem prawnym, w którym zostały zaimplementowane europejskie regulacje dotyczące homologacji jest ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.

Całopojazdowa homologacja typu WE początkowo miała obowiązkowe zastosowanie od 1998 roku dla samochodów osobowych, a od 2003 roku dla motocykli. Oznaczało to, że te kategorie pojazdów muszą spełniać wszystkie wymogi homologacyjne postawione w przepisach unijnych, aby mogły być dopuszczone do ruchu drogowego. Jednocześnie homologacja europejska upoważniała do rejestracji takiego pojazdu w każdym państwie UE.  Ma to na celu zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa drogowego, ochrony zdrowia, ochrony środowiska, efektywności energetycznej oraz dać pełną możliwość niezakłóconego korzystania z rynku wewnętrznego WE.  Ma także usprawnić realizację i prawidłowe funkcjonowanie procedury monitorowania zgodności produkcji, która jest jedną z podstaw wspólnotowego systemu homologacji typu.

Obecnie obowiązująca dyrektywa ramowa dotyczącą homologacji wprowadziła obowiązek stosowania homologacji typu WE dla wszystkich kategorii pojazdów. Wprowadzanie tego obowiązku jest dokonywane zgodnie z harmonogramem zaczynającym się w 2009 roku i kończącym się w 2014 roku.

Dyrektywa wymaga aby państwa członkowskie realizowały ten obowiązek w dwóch etapach:
•    przed przyznaniem homologacji typu odpowiednia instytucja musi sprawdzić czy zostały podjęte odpowiednie działania, które zapewnią zgodność produkcji z homologacją typu u producenta. Najczęściej jest to realizowane poprzez uzyskanie przez producenta certyfikatu EN ISO 9001,
•    po uzyskaniu homologacji typu odpowiednia instytucja zatwierdzająca musi jeszcze raz sprawdzić czy działania podejmowane u producenta dalej zapewniają zgodność produkcji. Te działania są podejmowane zgodnie z procedurami określonymi w dyrektywie ramowej oraz tam gdzie jest to wymagane, innymi odpowiednimi dyrektywami wymienionymi w dyrektywie ramowej.

Instytucja zatwierdzająca przesyła do innych instytucji zatwierdzających kopię homologacji typu, która została zatwierdzona, odrzucona bądź straciła ważność. W przypadku homologacji części i komponentów takie informacje przesyłane są co 3 miesiące.
Pojazdy które otrzymały całopojazdową homologację typu WE mogą być sprzedawane, rejestrowane i dopuszczone do ruchu pod warunkiem, że posiadają ważne Świadectwo zgodności WE.

Świadectwo zgodności WE jest zatem dokumentem, w którym producent pojazdu potwierdza, że dany pojazd posiada całopojazdową homologację typu WE.

Poszczególne dyrektywy i rozporządzenia dotyczące homologacji typu WE są rozwijane także pod auspicjami Porozumienia  United Nations Economic Commission For Europe z 1958 roku. Obecnie jest bardzo mocne powiązanie pomiędzy legislacją UE, a regulaminami UNECE i regulaminy, do których przystąpiła Wspólnota są uznawane za równoważne dla poszczególnych dyrektyw i rozporządzeń homologacji typu WE.

Homologacja typu WE pozwala producentom korzystać  w pełni z możliwości, które oferuje rynek UE, natomiast homologacja typu oparta o regulaminy UNECE pozwala wyjść poza rynki UE.